Historia ciechocińskiego pustostanu
Budowa wojskowego sanatorium Wiarus zakończyła się w latach 60-tych ubiegłego wieku. PRL-owska inwestycja miała trwać od 1956 do 1962 roku, w latach podczas których w Polsce miało miejsce wymiana stylów architektonicznych. Porzucono sztywny, klasyzujący socrealizm na rzecz nowoczesnego i kolorowego modernizmu.
Uzdrowiskowy obiekt zaprojektowany przez poznańskiego specjalistę w kategorii architektury zdrowotnej i wypoczynkowej - profesor Andrzej Gałkowski we współpracy z Jerzym Otomańskim i Jerzym Wciórką. W latach 50 i 60 XX wieku architekt Gałkowski zaprojektował również Szpital Uzdrowiskowy „Dom Zdrojowy” (wraz z J. Otomańskim i J. Kyclerem), oraz dwa ośrodki Zakład Leczniczo-Wypoczynkowy Ruch (aktualnie Sanatorium Uzdrowiskowe Max) oraz Sanatorium ZNP (wraz z J. Wciórko), w ramach rozbudowy obiektów sanatoryjno-uzdrowiskowych miasta Ciechocinek.
Bezowocna modernizacja uzdrowiska
Agencja Mienia Wojskowego sprzedawała niektóre należące do niej budynki, w tym będącego jego własnością Wiarusa. Nowym właścicielem firma MPM Product, która posiadała ambitny, wielomilionowy plan na modernizację uzdrowiska. Idea nowej inwestycji zakładała 240 pokoi, sale zabiegowe, miejsce rekreacyjne oraz sale konferencyjne. Natomiast na otwartej przestrzeni obiektu miał powstać wielki aquapark, korty tenisowe i kręgle.
Aktualny stan Senatorium Wiarus
Obiekt zdrowotno-wypoczynkowy, pomimo ciekawej idei modernizacji, w dalszym ciągu stoi niezagospodarowany i niszczeję z roku na rok. Zawilgocone mury, odpadający tynk, okna zasłonięte płytami to przykładowe mankamenty niszczejącego gmachu dawnego wojskowego sanatorium. Obecnie pustostan jest wykorzystywany do działań typu Urbex, a pomimo posiadania właściciela, Wiarus na razie pozostaję jedynie opuszczonym, marnującym się budynkiem.
Komentarze (0)